به نام خدا
در گذشته خیلی مطرح شده بود که حکومت داره مردم رو به دو دسته خودی و غیر خودی تقسیم می کنه که همه معتقد بودن و هستن که این کار غلطی بود. کما اینکه امروز همون خودیهای جناح حاکم، جوانهای مملکت رو به راحتی قتل عام می کنن چون واقعا شستشوی مغزی شدن که اینها غیر خودی و فاسد هستن و باید از بین برن. این روحیه بر نتافتن جناح مخالف و احترام به رای اونها بدترین جنایت فرهنگی ایه که جامعه مارو بهش دچار و مردم رو با اون به دو نیم نابرابر تقسیم کردن. اما این روزها وقتی با خودم فکر می کنم، می بینم که واقعاً امروز فکر کردن به این ایده حق و باطل چیزیه که شاید قلب رو به درد بیاره اما باید حسش کرد تا با بی صفتی هر چه بیشتر روزگار آشنا شد. یک نگاه به آدم های اطرافتون به وضوح نشون می ده که چه کسانی هستن که بی دلیل سنگ چیزی که اصلاً قابل دفاع نیست رو به سینه می زنن و چه کسانی انسانهای آزاده واقعی هستن. شاید درجات انسانی افراد با هم متفاوت باشه اما چیزی که هست اینه که جوهره وجودی انسانها با رعایت عدالت پایه ریزی شده، هر چند به مرور کدر تر می شه
اما دلیل این روده درازی اینه که بگم دفاع از باطل هیچ وقت وجاهت نداشته و نخواهد داشت، چه دفاع از اشغال زمین های مردم فلسطینی باشه که خودشون اون رو فروختن، چه پر کردن شکم مزدور های به اصطلاح مدافع مردم فلسطین توسط پول دریغ شده از شکم ما مردم بی دفاع باشه، چه دفاع از کشت کشتار وسیع اسرائیلی ها و نهایتاً چه جلوگیری از حق طلبی مسلم مردم ایران زمین برای رقم زدن سرنوشت کشورشون.
برای جمع بندی حرفم باید بگم همه اینها رو گفتم تا نشون بدم که وقاحت سیاست حاکم و در کل سیاست دولت های استبداد چیزیه که خارج از حیطه نجابت اکثر ماست و مادامیکه بخواهیم با نجابت، وقاحت رو عقب بزنیم این ما هستیم که بازنده خواهیم بود. این بدین معنی نیست که همگی نجابت رو کنار بگذاریم اما نشان از التزام وجود فاکتور دیگه ایه که در ما نیست. من خیلی فکر کردم که این فاکتور چه چیزی می تونه باشه...و به نظر من هوشیاری و نبوغ بیشتر همراه با احساسی نشدن در این حیطه، حلقه گمشده زنجیریه که شاید بتونه منجر به این بشه که توی یک مبارزه سیاسی که نیروی دو طرف برابر نیست، اکثریت هوشیارتر و نخبه تر برنده کارزار باشن
در پایان باید عرض کنم که احساس میشه که جریان مبارزه ما بیش از اندازه داره وارد حیطه های احساسی می شه. یادتون باشه همیشه که توی دعوا حلوا پخش نمی کنن و جنگ، جنگ ثانیه هاست
به امید پیروزی همیشگی حق بر باطل و اهریمن و بازگشت همه ما بسوی خدا
در گذشته خیلی مطرح شده بود که حکومت داره مردم رو به دو دسته خودی و غیر خودی تقسیم می کنه که همه معتقد بودن و هستن که این کار غلطی بود. کما اینکه امروز همون خودیهای جناح حاکم، جوانهای مملکت رو به راحتی قتل عام می کنن چون واقعا شستشوی مغزی شدن که اینها غیر خودی و فاسد هستن و باید از بین برن. این روحیه بر نتافتن جناح مخالف و احترام به رای اونها بدترین جنایت فرهنگی ایه که جامعه مارو بهش دچار و مردم رو با اون به دو نیم نابرابر تقسیم کردن. اما این روزها وقتی با خودم فکر می کنم، می بینم که واقعاً امروز فکر کردن به این ایده حق و باطل چیزیه که شاید قلب رو به درد بیاره اما باید حسش کرد تا با بی صفتی هر چه بیشتر روزگار آشنا شد. یک نگاه به آدم های اطرافتون به وضوح نشون می ده که چه کسانی هستن که بی دلیل سنگ چیزی که اصلاً قابل دفاع نیست رو به سینه می زنن و چه کسانی انسانهای آزاده واقعی هستن. شاید درجات انسانی افراد با هم متفاوت باشه اما چیزی که هست اینه که جوهره وجودی انسانها با رعایت عدالت پایه ریزی شده، هر چند به مرور کدر تر می شه
اما دلیل این روده درازی اینه که بگم دفاع از باطل هیچ وقت وجاهت نداشته و نخواهد داشت، چه دفاع از اشغال زمین های مردم فلسطینی باشه که خودشون اون رو فروختن، چه پر کردن شکم مزدور های به اصطلاح مدافع مردم فلسطین توسط پول دریغ شده از شکم ما مردم بی دفاع باشه، چه دفاع از کشت کشتار وسیع اسرائیلی ها و نهایتاً چه جلوگیری از حق طلبی مسلم مردم ایران زمین برای رقم زدن سرنوشت کشورشون.
برای جمع بندی حرفم باید بگم همه اینها رو گفتم تا نشون بدم که وقاحت سیاست حاکم و در کل سیاست دولت های استبداد چیزیه که خارج از حیطه نجابت اکثر ماست و مادامیکه بخواهیم با نجابت، وقاحت رو عقب بزنیم این ما هستیم که بازنده خواهیم بود. این بدین معنی نیست که همگی نجابت رو کنار بگذاریم اما نشان از التزام وجود فاکتور دیگه ایه که در ما نیست. من خیلی فکر کردم که این فاکتور چه چیزی می تونه باشه...و به نظر من هوشیاری و نبوغ بیشتر همراه با احساسی نشدن در این حیطه، حلقه گمشده زنجیریه که شاید بتونه منجر به این بشه که توی یک مبارزه سیاسی که نیروی دو طرف برابر نیست، اکثریت هوشیارتر و نخبه تر برنده کارزار باشن
در پایان باید عرض کنم که احساس میشه که جریان مبارزه ما بیش از اندازه داره وارد حیطه های احساسی می شه. یادتون باشه همیشه که توی دعوا حلوا پخش نمی کنن و جنگ، جنگ ثانیه هاست
به امید پیروزی همیشگی حق بر باطل و اهریمن و بازگشت همه ما بسوی خدا
